Od czasów prehistorycznych perły odgrywały istotną rolę w życiu ludzi; wiele z nich odkryto podczas badania pozostałości z epoki neolitu w całych Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Al Jazirah Al Hamra to jedyna zachowana historyczna wioska perłowa w całym regionie Zatoki Perskiej; pozostałe zostały zburzone wraz z odkryciem ropy naftowej. Nazwa Al Jazirah Al Hamra w tłumaczeniu z arabskiego brzmi „Czerwona Wyspa”.

Al Jazirah Al Hamra zawiera wszystkie tradycyjne budowle charakteryzujące ten typ osadnictwa, w tym fort i wieże strażnicze, meczet, suk i domy o różnej konstrukcji z rozległymi dziedzińcami. W wiosce występują bardzo różne style mieszkalne – od małych, prostych domów, domów z dziedzińcami przez dwupiętrowe budynki aż po dużą rezydencję z dziedzińcem, która należała do bogatego kupca perłowego. Budynki zostały zbudowane w tradycyjny sposób przy użyciu lokalnych materiałów, takich jak bloki koralowe i skały pochodzące z plaży, belki z drzew mangrowych, pnie palm daktylowych, pokrycia dachowe, maty i liny oraz warstwy muszli morskich do drenażu. Na przełomie wieków wioska liczyła około 500 domów i była zamieszkiwana przez plemię Zaab. Szejk Rajib bin Ahmed Al Zaabi, władca Jazirah Al Hamry w 1820 roku, był jednym z czterech niezależnych sygnatariuszy oryginalnego traktatu z 1820 r.  między Omanem Traktatowym a Brytyjczykami po bitwie o Fort Dhayah w 1819 roku.   Al Jazirah Al Hamra była kiedyś wyspą pływową podzieloną na dwie części, mniejszą północną zwaną Umm Awaimir i południową – Manakh. Plemię Zaab utrzymywało flotę 25 łodzi do połowu pereł oraz hodowało około 500 owiec i 150 sztuk bydła do czasu załamania się przemysłu połowu pereł w latach dwudziestych XX wieku.   Archeolodzy zarejestrowali odkrycie w Al Jazirah Al Hamrze starożytnego meczetu z 20 kopułami, który jest przedstawiony na brytyjskiej mapie z 1820 roku. Wąskie uliczki łączyły domy z sukiem i meczetem. Architekci wykorzystywali zwykłe i ozdobne łuki oraz inne wrażliwe na upływ czasu elementy dekoracyjne w misternych gipsowych płytach. W rezydencji z wieżą wiatrową znajduje się podręcznikowy przykład łapacza wiatru, znanego także pod nazwą „barjeel” – pasywnego systemu wentylacji i chłodzenia. Wioska Al Jazirah Al Hamra została wpisana na Światową Wstępną Listę Dziedzictwa Kultury UNESCO; reprezentuje tysiące lat rozwoju klasycznej architektury warstw społecznych i planowania miast na Bliskim Wschodzie.   W latach 1968-1971, niedługo po odkryciu ropy naftowej, mieszkańcy stopniowo opuszczali wioskę Al Jazirah Al Hamra. W muzeum nie ma obsługi, więc zalecana jest ostrożność. Wiele budynków jest w ruinie lub uszkodzonych. Zwiedzający proszeni są o niewspinanie się na budynki i niewchodzenie do nich, gdyż mogą być niestabilne. Zabrania się zabierania czegokolwiek z chronionego obiektu, a ze względów bezpieczeństwa zaleca się, aby odwiedzać go tylko w godzinach dziennych.

Aktywności w pobliżu

visitrasalkhaimah